Nieuwe blog- Wanneer is je hond perfect? Moet je hond perfect zijn?

 "Ik heb zoveel met hem getraind, ik heb meerdere hondencursussen gedaan, hem gesocialiseerd en loop regelmatig met een groepje honden om hem sociaal te houden
en nóg vindt hij niet elke hond leuk, en heeft hij niet veel interesse voor mensen, wat heb ik toch fout gedaan?"

 

 Ik krijg regelmatig vragen van hondenbaasjes, vragen waarbij je wel of geen oplossing kunt verzinnen. Ik geef graag antwoorden en oplossingen op alle vragen, dat is tenslotte mijn beroep.

Maar moet je wel op elk probleem een oplossing willen vinden? 

Moet een hond maken zoals jij wilt, zoals dat ene perfecte plaatje dat je in je hoofd hebt? Of is dat onrealistisch omdat een hond zijn eigen karakter heeft, zijn eigen opvattingen en gedachten? Wanneer is jouw hond perfect? Als hij elke dag altijd luistert, alle honden leuk vindt, met een grote kwispel naar iedereen toe komt en geen enkele angst kent?

Ik wilde zo graag dat ik zelf ook iedereen leuk vond, elke dag met iedereen een praatje kon maken en nergens angsten voor kende, maar ik kan het niet.
Soms stap ik uit mijn bed en heb ik verschrikkelijk geslapen, mijn hoofd doet pijn en heb echt geen zin om een praatje te maken met Loes van de overkant. Echt een supermeid maar nee vandaag echt niet. Ik ben bang dat niet iedereen mij leuk vindt, omdat ik niet altijd sociaal kan zijn, omdat mijn hoofd er soms even niet naar staat. Ik ben nou eenmaal niet perfect, ik niet maar ik denk niemand.
“Elke gek zijn gebrek”, zeg ik regelmatig. Maar waarom verwachten we dan wel van onze honden dat ze perfect moeten zijn?
Is het schaamte? Schaamte omdat je denkt dat je gefaald hebt als hondenbaas? Waarom zal jij je moeten schamen? Je koopt niet een oneindig updatebaar artikel dat herstelbaar is bij elk foutje of ervaring. Je hebt een levend wezen geadopteerd met gevoelens, ervaringen, gedachtes, humeur en angsten. Gevoelens die diep geworteld liggen en zijn soms al ontstaan toen jij nog niet eens wist dat je hond bestond. In de placenta, overgeven door vorige generaties, voortgebracht in het celgeheugen en die nu toevallig tot uiting komen. Of door ervaringen in het nest, of ervaringen die zijn ontstaan op momenten dat jij er niet bij was, of misschien wel. Ervaringen en gevoelens kan je deels veranderen door er positieve ervaringen tegen over te zetten, maar het betekent niet dat je karakter of diepgewortelde gevoelens volledig kan uitwissen. Er blijven altijd sporen achter, en het zal raar zijn als deze volledig gewist zouden kunnen worden. Als dat bij mensen kon zat iedereen al lang aan de therapie.  Soms gebeuren er dingen die je liever wilt vergeten, maar kan het niet omdat het is gebeurd dus dan moet je er mee dealen. Steun, begrip en liefde is dan de beste therapie die je kan geven.
Frustreer je niet, schaam je niet omdat je hond gevoelens heeft en heb begrip voor hem/haar. Niemand is perfect. Dat maakt het leven een stuk makkelijker.

 

Liefs, 

Hondencoach Mariska Bloem